Als alternatief voor de term ‘gedwongen prostitutie’  hebben Wagenaar en ik het concept van de Vier Seksuele Vrijheden’ ontwikkeld. Deze Vier Vrijheden zijn geïnspireerd op de Four Freedoms Speech van president Roosevelt uit 1941 waarin hij fundamentele rechten als vrijheid van meningsuiting formuleerde.

Analoog daaraan gelden de Vier Seksuele Vrijheden gelden voor iedere persoon, sekswerker of niet:

  1. Het recht om zelf te bepalen met wie men seksuele omgang heeft. Iedereen mag een ander als seksuele partner weigeren. Wanneer iemand gedwongen wordt tot seks met een bepaalde persoon, geldt dat als seksueel geweld. Sekswerkers mogen dus een klant zonder opgaaf van redenen weigeren. Dit recht is pas in de jaren tachtig van de vorige eeuw geformuleerd door de sekswerkers emancipatiebeweging. Het is namelijk een vooroordeel dat sekswerkers altijd alle klanten accepteren, dus ‘seks zonder onderscheid des persoons’ hebben.
  2. Eenieder mag in alle omstandigheden, zonder opgaaf van reden, bepaalde seksuele handelingen weigeren. Sommige sekswerkers willen niet zoenen; andere weigeren bijvoorbeeld SM. Ook hoeven sekswerkers zich geen onveilige handelingen te laten welgevallen.
  3. Eenieder mag in alle omstandigheden van seks afzien. Dit weigeren kan tijdelijk of voor altijd zijn, met iedereen of met een bepaalde partner. Dit betekent dat sekswerkers altijd kunnen stoppen met seks met klanten. Op grond van ditzelfde recht mag een sekswerker op ieder moment van de dag verklaren dat hij/zij voor de rest van de dag niet beschikbaar is voor seksuele dienstverlening. Tevens mag hij/zij op grond van dit recht het seksuele contact met een klant onder- of afbreken. Dit impliceert niet alleen dat men haar/hem niet tegen de zin in de prostitutie mag houden, maar ook dat men hem/haar niet kan dwingen tijdens pauzes klanten te accepteren.
  4. Eenieder mag de condities vaststellen voor seksueel verkeer. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer iemand stelt alleen seks te willen hebben als daar een langdurige relatie uit voortvloeit. Voor sekswerkers betekent dit dat ze hun eigen prijzen willen bepalen en niet uitgebuit mogen worden. Voor de term ‘uitbuiting’ zijn wel criteria aan te geven. Meer uren dan de gemiddelde werker moeten werken, voor weinig of geen geld, aan gedwongen winkelnering moeten doen en afhankelijk zijn van de werkgever voor huisvesting.

Wat vinden exploitanten ervan? Bekijk.

Sietske Altink

Bronnen