“Ik sta op een rustige carpoolplaats, vrij discreet achteraan opgesteld. Het is mij inmiddels duidelijk geworden dat de meeste mannen niet gezien willen worden. De eerste twee weken stond ik op een plek tussen hijskranen en werklui. Dan komt er dus vrijwel niemand. Wel veel werklui met koffie die het uitermate interessant vonden. Na twee weken besloot mijn baas dat het beter was dat ik verhuisde naar een wat rustiger carpoolplaats. Hij vond een nieuwe plek waar ik nu blijf staan. Het is er mooi zo tussen de boompjes, met konijntjes, fazanten en vogeltjes. (…) Het is ook een voordeel dat je met mooi weer buiten kunt zitten in een stoeltje met een lekker boek. Als er drukte op het parkeerterrein is, bijvoorbeeld omdat er motorrijders lesinstructies krijgen, blijven de klanten weg. (…) Ik heb inmiddels aardig wat vaste klanten. Er komen onder andere vertegenwoordigers, vrachtwagenchauffeurs en mannen uit de buurt.” Dit schreef een vrouw in 1995 naar De Rode Draad.

Het mobieltje

Vanaf 1993 verschijnen sekscampers op de carpoolplaatsen. Dat had alles te maken met de mobiele telefonie die door de introductie van het GSM netwerk rond 1993  was toegenomen. Voordien maakte men gebruik van de zogeheten 27 mc bakkies, een soort privézendertjes. Door de ontwikkelingen in de telefonie werd het nog  gemakkelijker afspraken voor carpoolen te maken. Het carpoolen nam bijgevolg toe, waardoor er ook potentiële klandizie op de carpoolplek verscheen.[i]

Het mobieltje had nog een andere rol: een sekswerker hoefde niet naar een telefooncel te gaan om alarm te slaan bij problemen. Soms was het gebruik van een mobiel, met 122 voorgeprogrammeerd, bij de huurprijs van de sekscamper inbegrepen. [ii]

Tevens was een mobiel voor de sekswerker van belang om afspraken met klanten te maken. De vrouw die haar verhaal naar De Rode Draad stuurde, beschikte kennelijk over een mobieltje:

Als ik ’s middags aankom met mijn camper staat er bijna altijd al een auto (met man) te wachten. Dan is het even snel omkleden en werken maar. Als er een advertentie in de krant staat, heb ik het echt druk. De telefoon staat dan roodgloeiend. Van de 25 bellers komen er gemiddeld twee mannen. Als er iemand binnen is, gaat de telefoon natuurlijk even uit en gaan de gordijntjes dicht en de deuren op slot.

Menno Buch, de man die veel 06 sekslijnen exploiteerde, onderhield een lijn in zijn pakket waar mensen konden vragen waar er zich een sekscamper bevond. Dat werkte niet altijd feilloos. Journalisten van het Leidsch Dagblad (6-8-1994) werden een paar keer naar plekken gestuurd waar niets te beleven viel. Het bedrijf van Menno Buch gaf als reactie dat men niet alle 5000 campers in de gaten kon houden.

Geweld

Alleen in een sekscamper werken en ook nog als enige op een parkeerplaats/carpoolplek staan, zonder cameratoezicht, kan nogal riskant zijn. De schrijfster naar De Rode Draad:

Echt bang ben ik nog niet geweest. Over het algemeen krijg ik aardige mannen. De sociale controle is toch groot. Soms rijden auto’s af en aan. Regelmatig komen er klanten langs die gewoon een praatje willen maken. Dat is gezellig, maar dat schiet natuurlijk niet op. Als ik geen klant heb zit ik meestal op de voorbank en houd via mijn spiegels de klanten in de gaten. Auto’s hoor je meestal aankomen. Als ik iets niet vertrouw, of als ik binnen zit, houd ik de deuren op slot. Verder rijdt de politie dagelijks langs en kijkt of ik nog leef. We zwaaien dan vriendelijk naar elkaar.

Een Poolse had in 2004 echter een slechtere ervaring met de politie. Een politieman uit Schiedam die bij de afdeling Bijzondere Wetten werkte, gaf zich uit als functionaris van de vreemdelingendienst en eiste gratis seks met haar. [iii] Af en toe haalde andere gevallen van beroving en/of mishandeling de pers. [iv]

De bazen

De campers waren over het algemeen niet van de vrouwen zelf. Ze moesten gehuurd worden. In 2002 vertelde een vrouw aan De Rode Draad dat ze 230 euro huur per dag moest betalen. De vrouw die het verslag naar De Rode Draad stuurde, verzorgde haar vervoer naar de camper zelf:

’s Middags rijd ik met mijn auto naar de camper. Vervolgens ga ik met de camper naar mijn vaste plek, dat is ongeveer tien minuten rijden. Tanken doe je zelf, erg grappig overigens met allerlei sexplaatjes op het raam. Je hebt dan al veel bekijks.

We weten niet waar zij werkte maar het zou in Papendrecht kunnen zijn waar de campers van 1994 tot 2003 werden gedoogd. De wetswijziging van 2000, die de exploitant, ene De Groot, vergunningplichtig maakte, deed hem in woede ontsteken. Hij vond het in strijd met de grondwet dat hij een vergunning moest aanvragen, maar de argumentatie achter deze bewering heeft hij nooit helder naar voren gebracht. [v] In 2003 moest hij zijn sekscampers op diverse locaties verwijderen. De terreinen waar de campers stonden, werden vervolgens voorzien van slagbomen, die op een zodanige hoogte werden geplaatst dat campers er niet meer onderdoor konden.

massageboot kloveniersburgwal09 003Een andere exploitant van sekscampers zei openlijk in de krant dat hij op het idee kwam een sekscamper te kopen toen hij in Polen vrouwen voor zijn bordeel in Winschoten (Baccara) aan het ronselen was.[vi] Hij had zijn seksclub gesloten om de bedrijvigheid in een camper voort te kunnen zetten. [vii] Deze Aike Klompmakers reed een tijd lang met zijn camper langs de snelweg Assen –  Hoogeveen-  Winschoten. De gemeente wilde hem daarvan weerhouden omdat hij geen vergunning had. Maar volgens hem was dat niet op hem van toepassing omdat een vergunning op een vast adres moest staan. Zijn werkwijze wekte echter op zijn zachtst gezegd niet de indruk dat de vrouwen in zijn camper erg zelfstandig waren.

De schrijfster naar De Rode Draad had een baas die zich kennelijk beperkte tot af en toe naar haar te bellen om te vragen of alles goed ging. Volgens exploitanten uit de Vereniging Exploitanten Relaxbedrijven behandelde deze exploitant de vrouwen niet erg goed. Dat kwam vaker voor. In 2003 klaagde een vrouw dat ze door haar chauffeuse, de bewaakster en de eigenaresse van de sekscamper bedreigd en beroofd was.

Hygiëne

Eigenaren van de sekscampers hebben in de jaren 2001-2002 geprobeerd een vergunning te krijgen. In de meeste gevallen ketste de vergunning echter af op de gebrekkige hygiëne. [viii]

In de camper zit een keukenblokje, een chemisch toilet, een kachel, een gasfornuis en niet te vergeten een tweepersoons bed. Verder werk ik met jerrycans water. Het is net kamperen.

Deze vrouw had de hygiëne zelf in de hand. De vrouw die mishandeld en bedreigd werd door de exploitant, werd echter voor ‘straf’ diensten op het gebied van hygiëne onthouden:

Weer hadden ze het toilet niet geleegd want de stank kwam me tegemoet en ik ben de camper gaan luchten. Gelukkig had ik lichaamsspray bij me. Rond drie uur was er geen water meer en de kachel deed het niet meer.  Ik belde dat door.  (…)  De exploitante zou meteen iemand sturen en ik behielp mezelf met babydoekjes die ik bij me had.(…) Ik  berichtte haar ook dat ik stierf van de honger en vroeg of haar ma wat te eten kon brengen. Ondertussen had een klant de kachel voor mij aangedaan want ik wist niet hoe dat werkte. (Fragmenten uit en een bewerking van de klacht van de vrouw naar De Rode Draad).

De falende hygiëne was ook (de officiële) reden om de campers bij Papendrecht te weren. De eigenaar had geweigerd om daarin te investeren, omdat het daarmee niet zeker was dat hij zijn vergunning ook daadwerkelijk zou krijgen. [ix ] Maar de overheid vond dat hij net als de exploitanten van inpandige prostitutie pas een vergunning kon gaan aanvragen als het bedrijf aan hygiënische eisen voldeed. [x]  Een andere aspirant exploitant van sekscampers werd een vergunning geweigerd omdat de toekomstige locatie in de buurt van een fietspad en een bushalte was. [xi]  Dat laatste zou juist een voordeel moeten zijn; de sekswerkers zijn in dat geval voor vervoer minder afhankelijk van derden.

Een vergunde niche

De zorgen van de GGD over de watervoorraad in de campers en de gebrekkige mogelijkheid tot wassen en drogen waren voor de gemeenten Moerdijk en Fijnaart geen doorslaggevende redenen om de campers van de carpoolplaatsen te weren. In 2002  waren er in Nederland dus welgeteld twee legale sekscampers op carpoolplaatsen, een in Moerdijk, de andere in Fijnaart. In 2001 waren ze op proef op de carpoolplaatsen bij deze gemeenten toegelaten. Uit de evaluatie van het experiment, bleek dat er nauwelijks klachten over overlast van de sekscampers waren geuit. Slechts één vrouw die gebruik had gemaakt van de carpoolplaats klaagde dat ze voor een sekswerker was aangezien. Tevens waren er enkele verontruste telefoontjes gekomen van ouders omdat hun kinderen  op weg naar school langs de carpoolplaatsen moesten fietsen. [xii]  De bezwaren van Piet Verhoef, de exploitant van de nabij de carpoolplaats Moerdijk gelegen Seksclub 16, werden niet genoemd. Hij vond het valse concurrentie. Later zou blijken dat de campers ook nog één voordeel hadden; door de aanwezigheid van de sekscamper was het aantal auto-inbraken afgenomen. [xiii]  Toen de kwestie over verlenging van de vergunning aan de orde kwam, bleek de exploitante van de twee campers te zijn overleden. [xiv]

In andere gevallen werden ze onder bepaalde voorwaarden getolereerd, bijvoorbeeld omdat het maar bij één sekscamper bleef. Dat was volgens de schrijfster van het artikeltje het geval met haar camper. Dat betekende wel dat ze geen collega’s had, wat ze erg jammer vond.

Van hobby naar commercie

Bij het Labbegat en Vaerland langs de A 59 stonden meerdere sekscampers. Op die locactie vond al in de jaren tachtig seksdating voor buitenseks plaats. [xv] Later ontwikkelde dit zich tot illegale prostitutie in caravans, campers en ook wel in gewone personenauto’s.[xvi] De politie is er vanaf 2004 tegen gaan optreden. De vaste klanten kregen er een parkeerverbod. De sekswerkers werden  aangehouden en vervolgens weer vrijgelaten, maar de eigenaar kreeg een dwangsom opgelegd. Die viel overigens niet te innen omdat hij steeds van kenteken wisselde. [xvii] In 2004 heeft de politie er een sekscaravan in beslag genomen. [xviii]. [xix] In 2004 is er een Belg aangehouden in verband met mensenhandel. Hij had er illegale vrouwen aan het werk gezet. [xx]

Onvergund

De vergunde sekscamper branche was dus maar een kort leven beschoren. Deze vorm van prostitutie bestaat anno 2013 nog wel. Af en toe verschijnen er berichten in de media over (illegale) campers op strategische plekken. Zo had een escortbedrijf een enkele sekscampers bij truckerscafés neergezet. [xxi] Ook ten behoeve van vrachtwagenchauffeurs had een exploitant, op een plek waar ze vaak overnachtten, bij een filiaal van Ikea sekscampers geplaatst. [xxii]  Op de klantensite Hookers.nl, worden ze soms genoemd. Zo zou er in 2011 één bij Rotterdam Airport hebben gestaan. [xxiii]  Een andere man betaalde 35 euro voor seks in een omgebouwde vrachtwagen, een brandgevaarlijk voertuig waarnaast tussen de weggeworpen condooms een man zat te telefoneren.

Sietske Altink

Download het volledige schrijven van ‘Monica’ die in een camper werkte.

2014

 


[i] Wikipedia

 

 

 

[ii] AD 3-5-98

 

 

 

[iii] VK 23-07-2003

 

 

 

[iv] Nieuwsbank 16-3-04 en Goudsche Courant 19-04-1979

 

 

 

[v] Info van Prostitutie Maatschappelijk Werk 7 maart 2000

 

 

 

 

[vi] AD 3-11-00

 

 

 

[vii] Trouw, 2-11- 00

 

 

 

 

[viii] Zie het document uit voetnoot 2.

 

 

 

[ix]  Sekscampers Heinenoord voldoet niet in verband met hygiëne.

Reformatorisch dagblad 30-5-01

 

 

 

 

[x] Dordtenaar 14-11-03

 

 

 

 

[xi] Brabants Dagblad 19-09-2003

 

 

 

[xii]

Notitie tot het definitief reguleren van sekscampers van Ben W Moerdijk. Document van 21 mei 2002

 

 

 

[xiii] Volkskrant  24-7-04

 

 

 

[xiv] De Stem, 9 februari, 2011

 

 

 

[xv] Brabants Dagblad 15-3-2003 en Brabants Dagblad 6-1-2005

 

 

 

[xvi] Brabants Dagblad 26-7-03

 

 

 

 

[xvii] Brabants dagblad  15-3-03

 

 

 

[xviii] Brabants Dagblad 24-03- 2004

 

 

 

[xix] Brabants Dagblad 7-1-05

 

 

 

[xx] Brabants dagblad 9-10-04.

 

 

 

[xxi] Dordtenaar 5-4-00

 

 

 

 

[xxii] Nieuwsbericht Logistiek Vastgoed12-6-09

 

 

 

[xxiii] Bericht op Hookers.nl   4-10-11