Prostitutie is in China illegaal. Maar in de Volksrepubliek, net als in Taiwan, waar het inmiddels ook verboden is, worden klanten bediend in kapsalons, beautysalons en karaokebars. Deze manier van werken zou vanuit Japan zijn geïmporteerd. Nu zien we dat Chinezen deze vorm van prostitutie verder over de de wereld verspreiden. In Spanje, België en Nederland zien we een enorme groei van de Chinese beautysector. Vóór de komst van het communisme bestond er een vorm van gereguleerde prostitutie.

De negentiende eeuw

In de negentiende eeuw werd in Chinastraatprostitutie verboden. Van 1911 tot 1936 moderniseerde de Chinese maatschappij, wat ook zijn weerslag had op de prostitutie. Men pakte het meer ‘westers’ aan door het tot bepaalde gebieden te beperken. Tippelen mocht niet meer en er kwam een verbod op opzichtig adverteren. In Beijing werd prostitutie beperkt tot moderne appartementen buiten het centrum. Dit beleid boekte echter matig succes. Bordeelhouders weigerden te verhuizen en er doken overal in de steden illegale bordelen op waar vooral buitenlandse vrouwen werkten. Zo voldeed men aan de vraag naar prostitutie voor de vele migranten, ook uit Europa, die zonder vrouw leefden. Vrouwen uit het toen nog arme Japan moesten een deel van het tekort aan prostituees aanvullen. Vanaf 1911 ging de politie de bordelen controleren en werd de seksindustrie belastingplichtig.
Slavernij speelde hierbij een rol. In 1906 is de slavernij in China verboden maar het is pas in 1930 echt afgeschaft. Nadien ging men over tot pacht van vrouwen. Men adopteerde ze als tegen een fors bedrag als onderpand. De bendes die dat regelden oefenden een ware terreur uit in de dorpen. Dit  systeem van pacht en onderpand diende om een beschuldiging van slavernij te ontlopen.Toen de communisten aan de macht kwamen, was een van de eerste zaken waar ze zich voor inzetten het afschaffen van de prostitutie. Op 3 februari 1949, slechts één maand nadat het Rode Leger Beijing in handen had gekregen, kondigde het regime aan het aantal bordelen te zullen beperken en ze vaker te gaan controleren. In nog geen twee maanden na de stichting van de Volksrepubliek op 1 oktober 1949 vielen meer dan 2000 politiemannen alle bordelen die Beijing telde (224) binnen en sloten ze vervolgens.1286 prostituees, 424 bordeelhouders en pooiers werden gearresteerd. Dit vond al snel navolging in andere steden. In Shanghai werden tussen 1950 en 1955 5333 prostituees gearresteerd. In oktober 1957 werd prostitutie in zijn geheel bij wet verboden. (Gronewald, 1982)

Maar pas in 1980 werd het in de prostitutie dwingen van een vrouw strafbaar. Dit is een antwoord op het weer opduiken van de prostitutie eind jaren zeventig. In maart 1983 werd dat voor het eerst erkend. Het cijfermateriaal dat in de grote steden was verzameld na het sluiten van meer dan 600 bordelen deed vermoeden dat van januari 1982 tot november 1982 11500 personen bij prostitutie waren betrokken. Daarvan waren er meer dan 1200 bordeelhouder, 4200 prostituee en 1800 klanten.1500 mensen kregen een bekeuring, 790 werden gevangen gezet en 662 werden naar werkkampen gestuurd. Tussen januari 1986 en juli 1987 zijn 18 gevangenkampen voor prostituees geopend. In december 1987 waren het er al 62. Eind jaren tachtig ging men nog harder optreden tegen prostitutie. Toen stonden de kranten bol van verhalen over bruidenroof in China. Mannen konden toen moeilijk aan een geschikte vrouw komen en bestelden dan maar via criminelen een bruid uit een ander dorp of uit de stad. In die periode zijn in totaal 65.000 leden van 9000 bendes gearresteerd. De politie is er hard tegenopgetreden. (NRC 5-4-2003, Arnhemse Courant 8 augustus 1991).

Volgens een officieel rapport  werden alleen al in 1991 meer dan 30000 sekswerkers naar werkkampen gestuurd. Enkele bordeelhouders werden zelfs ter dood veroordeeld als onderdeel van de strijd tegen de zes zonden: porno, drugs, gokken, drankzucht, prostitutie en bijgeloof. Er zijn nu 62 heropvoedingskampen voor prostituees in China. Tussen 1982 en 1997 zijn er twee miljoen arrestaties in verband met prostitutie verricht. In die periode steeg tevens het aantal veroordelingen voor ontucht met minderjarigen. We weten niet of dit om prostitutie ging of om onzedelijk gedrag. Maar het is wel pijnlijk dat hele jonge meisjes veroordeeld kunnen worden voor onzedelijk gedrag met ouderen. De minderjarigheidgrens ligt in China immers op 14 jaar.
Prostituees maar ook zwervers en buitenlanders zijn nu de grote slachtoffers van schending van mensenrechten in China. In het immens grote China met zijn bevolking van 1,3 miljard mensen is de prostitutie weer zichtbaar. Het wordt meestal aangeduid met de term: San Pei, dat wil zeggen ‘drie soorten gezelschap’: om te praten, te dansen en te drinken. Maar eigenlijk bedoelt men drinken, lachen en het bed delen. Hoewel dit San Pei in 1999 is verboden schat de econoom Yang Fan dat prostitutie zes procent van het Bruto Nationaal Product uitmaakt. Er zouden 3-20 miljoen prostituees in China werken, overigens een raar getal met een foutmarge van zo’n 600 procent.
Er zouden zeven categorieën prostituees werken. Ten eerste zijn er de ‘tweede vrouwen’, de betaalde minnaressen. Daarnaast zijn er de courtisanes die zich in de grote hotels ophouden. In de luxehotels kunnen ze in één avond een bedrag verdienen dat gelijkstaat aan drie maandsalarissen. De hotelhouders rekruteren de vrouwen soms zelf. Ten derde zijn er de ‘karaokegirls’. Zij proberen door ‘gezelligheid’ te bieden klanten te werven.

In het huidige China adverteren veel bordelen zich als gelegenheden voor voetmassage. In sommige delen van China is massage beneden de schouder verboden, maar voetmassage is gewoon toegestaan. De meisjes in de kapsalons komen op de vijfde plaats. Ze werken in ogenschijnlijk gewone kapsalons. Één van de werkneemsters van zo’n salon kan ook daadwerkelijk knippen. Er is ook betrekkelijk simpel kappersgereedschap aanwezig, maar de uitsluitend mannelijk klanten kunnen ook met de sexy geklede kapsters naar achteren. De vrouwen loeren via spiegels naar buiten om potentiële klanten te spotten, die via lichaamstaal duidelijk worden gemaakt wat de mogelijkheden zijn. De happy ending staat daar bekend als ‘vliegtuig schieten’. De vrouwen werken er van tien uur ’s morgens tot drie uur s nachts. De eigenaar betaalt het eten maar de vrouwen moeten het zelf koken. Ook als er geen klanten zijn, moeten de vrouwen binnen blijven. Deze kappers zijn heel populair. Een toerist vertelt op internet dat ze in één dorp wel zestien van die zaken heeft gezien. Naast het tippelen op daartoe aangewezen plekken is er ook prostitutie die wordt beoefend door het zogeheten ‘fabrieksmeisje’, een vrouw die de bouwplaatsen bezoekt.
Volgens Zi Teng, een organisatie voor rechten van sekswerkers in Hong Kong kunnen vrouwen in het zuiden betrekkelijk zelfstandig werken. Maar de meeste vrouwen hebben een ‘manager’, die hen van het platteland naar de stad heeft begeleid en 20 tot 50 procent van de verdiensten int. Dat geldt niet voor de vele Koreaanse vrouwen die in China werken. Zij moeten twaalf maanden voor één baas werken in ruil voor kleren, eten en onderdak. Daarna zijn ze vrij. Ze zijn populair omdat ze goedkoper en minder zakelijker zouden zijn dan Chinese vrouwen.
China importeert niet alleen vrouwen maar exporteert  ze ook met andere arbeidskrachten. De laatste immigratiegolf is rond 1980 begonnen en is een gevolg van het moderniseringsbeleid dat rond 1980 op gang kwam. China zette de grenzen open voor handel met het buitenland en schafte staatssubsidies af, waardoor veel Chinezen werkloos werden. (Zi Teng, 2000)

Naar Europa

De wc in een Amsterdamse opiumkit

De wc in een Amsterdamse opiumkit

Reeds voor de Tweede Wereldoorlog werden Chinezen naar Europa gesmokkeld. In 1911 wierf de Stoommaatschappij Nederland in het geheim Chinese stokers in Londen en Liverpool om de ophanden zijnde staking van Nederlandse zeelieden bij voorbaat te breken. Maar ze werden buitengesloten van werk omdat Nederlanders ze als oneerlijke concurrentie beschouwden. Geld voor de terugreis hadden de Chinezen niet en ze hadden weinig kansen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Ze bleven hangen op Katendrecht in Rotterdam, waardoor deze buurt de grootste Chinatown van Europa werd. De zeelieden hadden geen vrouw en daarom bedacht het stadsbestuur van Rotterdam dat ze daar de prostitutie moest plaatsen, die na de ontruiming van de bordelen in de Zandstraat en het bombardement van de Rotterdamse Dijk een nieuwe plek moest krijgen. (Meyer, 1982)
Door de wereldwijde recessie van 1929 kwamen veel schepen stil te liggen. De stokers raakten bovendien werkloos doordat stoomschepen in onbruik raakten. Pas veel later wist een politiecommissaris scheepvaartmaatschappijen te overreden om ‘overtollige’ Chinezen goedkoop naar Batavia te vervoeren. Onder druk van de recessie waren de Chinezen inmiddels overgestapt op de pindaverkoop. Nog later stichtten ze Chinees – Indische restaurants. Dank zij het succes van de pindakoekjeshandel verspreidden Chinezen zich over heel Nederland. In Amsterdam vestigden zich zo’n 500 Chinezen, in de Binnen Bantammerstraat ontstond het Amsterdamse Chinatown dat zich uitbreidde tot de Stormsteeg. De journalist Nico Polak beschreef de bedrijvigheid in de buurt als volgt: ‘Acht Chinese restaurants voor Nederlanders, vier gokhuizen, twee opiumkitten, enkele pensions, een in Chinese kapsels gespecialiseerde kapper, twee toko’s, drie clubhuizen van onderscheidene groepen Chinezen en vier Chinese restaurants voor Chinezen. (1966)

Triades in Amsterdam

Na de Tweede Wereldoorlog was er op de Zeedijk een gedoogd opiumpaleisje. Alleen Chinezen mochten er binnen. Maar de ‘apothekers’ onder hen hadden ook clientèle buiten eigen kring. ‘Ik haalde wel eens een Chinees poedertje in de Bantammerstraat in Amsterdam’, vertelde jaren geleden een oude Rode Draad vrouw. Een van de zes ‘zonden’ het gokken, was een van de weinige vormen van ontspanning die de Chinezen zich gunden. Gokkers die veel hadden verloren, werden in eigen kring geholpen. Lukte dat niet, dan was er wel de organisatie Grote Oren om hun tegen woekerrente geld te lenen. De politie liet bepaalde praktijken als opiumschuiven en illegaal gokken ongemoeid. Maar het liep uit de hand toen de triades, de Chinese georganiseerde misdaad zich ermee ging bemoeien.  In 1972 arriveerden de eerste kwartiermakers van de triades, waarvan er in 1974 al drie  actief waren, vooral in de drugshandel en het gokwezen. Een ervan, de Triade Ah Kong zou de strijd om de heroïne hebben gewonnen. De andere twee triades waren 14 K en Tai Huen Chai. De Tai Lo’s, de capo’s van de triades werden  eigenaren van restaurants die als dekmantel dienden.  Deze triades bevochten elkaar op leven en dood. Na enkele moorden werden de gokpaleizen gesloten en illegale Chinezen werden het land uitgezet.
Een triade is een symbool van de drie eenheid van Hemel-Aarde-Vuur. Ze stammen uit de 17de eeuw en waren aanvankelijk geheime genootschappen die zich verzetten tegen de Manchu keizers. De functie in de organisatie werd met een nummer aangeduid. Tai Lo= 21.

Lidmaatschapskaart van een triade uit de negentiende eeuw

Lidmaatschapskaart van een triade uit de negentiende eeuw

De triades zouden ook verantwoordelijk zijn voor mensensmokkel. Deskundigen op het gebied van mensenhandel bestrijden dat echter. (Inzake Opsporing, 1996, Roer, van der 1989, Robertson, 1977, Brouns, 1993, Godfroid en Vink, 1999, Frey, Roth en Fijnaut, 1994, Vries, Peter de, 1985). De onderzoeker Soudijn (1996) van de KLPD heeft geen gevallen van gedwongen prostitutie onder door hem onderzochte cases van mensensmokkel gevonden. Deze bestreken de jaren 1996-2003.

De onderzoekers Bottenberg en Janssen bevestigen dit. Slechts incidenteel zijn er contacten van beautysalons met organisaties van slangenkoppen. Soms helpen de slangenkoppen ze aan werk in de salons, maar meestal laten ze op de plaats van bestemming de vrouwen aan hun lot over. De verhalen uit de jaren negentig suggereren echter wel de betrokkenheid van een organisatie bij de paar gevallen van mensenhandel die toen boven kwamen drijven.

Halverwege de jaren negentig verschenen er verhalen in de media over Chinese ama’s (minderjarige asielzoekers) die uit asielzoekerscentra verdwenen. Een van hen, we noemen haar Ii, een meisje dat geen vader meer had, wilde naar haar moeder in Nederland. Een kennis, we noemen hem Baas, zou wel zorgen dat ze in Nederland kwam. Ze leende een groot bedrag van een vertrouwensvrouw. Baas regelde haar papieren en bracht haar naar een woning in Italië. Tijdens haar aangifte vertelde ze: ‘Ik kende iemand in Italië, maar die mocht ik niet bellen.’ Baas droeg haar over aan een tweede Baas die haar met de trein naar Nederland bracht waar ze werd opgesloten in een woning, waaruit zij wist te vluchten. Hij slaagde er echter in haar te achterhalen. “Na twee dagen zei hij dat ik in mijn kamer moest blijven. Daarna mocht ik alleen nog maar de kamer uit om te eten. Na zeven dagen mocht ik alleen de kamer verlaten om naar de wc te gaan. Ik vroeg naar mijn moeder en hij zei dat hij haar nog niet had gevonden. De Baas wilde niet zeggen wat er met mij zou gebeuren als hij mijn moeder niet zou vinden. Naderhand geloofde ik niet dat hij serieus aan het zoeken was. Af en toe hoorde ik stemmen in de woning, maar de andere mensen kon ik niet zien. Op een moment zei hij dat hij me aan buitenlanders zou verkopen om een videofilm te maken. Ik zou veel geld verdienen. Ik huilde en hij dreigde plakband over mijn mond te plakken.’ De zaak kwam aan het rollen toen een Chinese vrouw de politie inschakelde omdat ze gebeld was met de mededeling dat ze Li moest vrijkopen.
Deze vrouw was mogelijk voor de porno-industrie bestemd.

De beauty branche

De Binnenbantammerstraat in 2009

De Binnenbantammerstraat in 2009

Vanaf 2000 verschijnen er ineens Chinese kapsalons en beauty salons in Nederland. Op internet schrijft een man in een blog dat hij in een impuls een Chinese kapsalon binnenstapte. Jammer genoeg kon de kapper niet knippen en de man verliet het pand met happen uit zijn haar.

Een paar jaar geleden is de Rode Draad voor het eerst poolshoogte gaan nemen in een Chinese kapsalon in Rotterdam.

Op de hookerssite (de site waar klanten ervaringen met prostituees uitwisselen) hadden we gelezen dat een knipbeurt voor 10 euro extra kan worden uitgebreid met erotische massage. We gaan erop af en zien het volgende: In een kamer naast de knipruimte zagen we een bankje en daarachter waren klapdeuren. Wij zijn de kapperszaak binnengegaan. Een klant werd door een man geknipt en verder waren er twee vrouwen aanwezig. We probeerden met handen en voeten uit te leggen wat de bedoeling was maar dit is zeker niet gelukt. Niemand daar spreekt meer dan tien woorden Nederlands. Alleen bij de woorden ‘politie’ en ‘belasting’ merk je enige opwinding bij het personeel. Heel jammer maar missie niet geslaagd.” (Uit het veldwerkverslag van die avond)

Ook in Den Haag zijn dergelijke kapsalons te vinden. In 2008 waagden een paar medewerkers van De Rode Draad er zich binnen onder begeleiding van een Nederlandse vrouw die Mandarijn spreekt. Op de site waar klanten met elkaar communiceren, Hookers.nl. waren er aanwijzingen te vinden dat daar erotische massage plaatsvond maar dat de vrouwen er geen leven hadden. Een van de klanten had een vrouw uitgenodigd voor een boottochtje. Dat zou haar op ontslag komen te staan van een baan waar ze geacht werd zeven dagen per week te werken. We zijn hier een paar keer langs gekomen en hebben gezien dat er een man en vrouw in de zaak zaten.

Wanneer  we naar binnen willen duikt er net een klant op. We geven ze vijf minuten de tijd en stappen de zaak binnen. De vrouw achter in de zaak ziet ons en gaat meteen naar achteren. Ze sluit de deur en we zien haar niet meer terug. De klant was al verdwenen en we weten niet of ze daarom naar achter ging. De kapper staat ons in slecht Nederlands te woord. Omdat we niet al te expliciet willen zijn kost het wat moeite de man uit te leggen wat we willen. Hij zegt dat de bazin net even de stad in is en dat ze geen Nederlands spreekt maar wel Chinees. De man heeft absoluut niet de intentie de masseuse bij het gesprek te betrekken. In een andere ‘kapsalon’ in Den Haag krijgen we de gelegenheid ‘achter’ te kijken. Er hangt damesondergoed en er staat een massagebed. We zien dat daar een klant gaat liggen. In een derde salon zegt de eigenaresse dat massage niet tot de mogelijkheden behoort, hoewel dat in koeienletters op de gevel staat.

Die combinatie van kapsalon en massagesalon, die overigens vaak tot een uur of één ’s nachts open zijn, komt vaker voor in de grote steden. De schaarse info op Hookers.nl. geeft aan dat er in veel gevallen ‘iets erotisch mogelijk is’. Maar ook deze klanten vertrouwen het niet altijd: ze zijn bang dat allerlei lieden achter het gordijn de ‘massages’ bekijken. Over het algemeen blijven de klanten vaag in hun licht erotisch getinte beschrijvingen: ‘de massage is naar beider tevredenheid afgerond’. Degenen die in 2012 een onderzoek publiceerden naar de salons, hebben de indruk dat er in meer dan de helft van de beauty salons erotische dienstverlening wordt aangeboden.
Bij de Kamer van Koophandel zijn er eind 2009 98 ondernemingen binnen de Chinese beautybranche bekend. De meeste salons bevinden zich in Amsterdam en Den Haag. Rotterdam staat op de derde plaats. De salons wisselen vaak van eigenaar. Soms zijn Turken of Bulgaren de eigenaren van de panden waarin de salons zijn gevestigd. De onderzoekers vermelden één salon die in een woonhuis was gevestigd. Het was opvallend dat oud-werknemers vaak mede-eigenaar werden. Mogelijk moesten ze zo betalen om er te blijven werken. (Bottenberg en Janssen, 2012).

Uit het verslag van De Rode Draad, 2006. Op internet treffen we de volgende advertentie aan: “Vandaag nog zin in een heerlijke massage? Dan ben je bij ons aan het juiste adres. Wij geven uitstekende massages in Den Haag. Dus zoek je een gezellig uurtje ontspanning door twee Chinese jongedames, dan ben je bij ons meer dan welkom. Voor meer info en/of om een afspr, enz.’ Is dit gewone sekseneutrale massage of zit er nog meer achter?  Het bijbehorende plaatje doet echter vermoeden dat het om iets erotisch gaat. …

De seks in de salons

En Chinese salon in Amsterdam.

En Chinese salon in Amsterdam.

Zeker niet alle vrouwen in de salons verrichtten de seksuele handelingen onvrijwillig. De fooi die ze ervoor kregen was soms een welkome aanvulling voor hun karige loon. Niet alle vrouwen – en ook klanten- zagen de happy ending als een seksuele handeling, een fenomeen dat we ook kennen in verband met de Thaise salons. Het geeft wel te denken dat de eigenaren vaak de afspraken met de klanten maakten. Dit kan erop duiden dat er van het weigeren van bepaalde klanten of handelingen geen sprake kan zijn, dus dat de rechten worden geschonden. Bottenberg en Janssen (2012) geven voorbeelden waaruit wel degelijk blijkt dat een deel van de vrouwen onder de een of andere vorm van dwang werken. Een van de eigenaren van de salons blijkt een vrouw tegen haar zin op seksueel gebied ‘ingewerkt’ te hebben.

In 2006 kreeg De Rode Draad een anonieme melding over prostitutie in een Chinese massagesalon. We zijn erop afgegaan  en schreven achteraf het volgende:  Eerst zien we alleen een souvenirwinkeltje maar naderhand zien we de drukpuntenvoet. Dat duidt op massage. We gaan naar binnen. Het ziet er viezig uit en de stopcontacten hangen los. We gaan een lange rode gang door en worden in een ruimte binnengelaten waar een paar vrouwen zitten. Een vrouw scheldt de vrouw die ons binnengelaten heeft in het Chinees uit. Er zitten een vrouw en een man die net een voetmassage hebben laten doen. Dat blijkt uit de gesprekken. Aan de muur hangen ook drukpuntenaffiches. Op de video speelt een instructiefilmpje over massage. We krijgen thee. De klanten zijn weg en de eigenaresse wil eindelijk wel eens weten wat we komen doen. We proberen tactvol uit te leggen dat er geruchten gaan dat hier mensen uit onze doelgroep werken. Ze ontkent in alle toonaarden en verwijst ons naar een ander pand in de buurt. Daar maken we hetzelfde mee. Op de site waar prostitueebezoekers met elkaar communiceren valt te lezen dat er bij veel van deze salons, indien men twee dagen van tevoren een afspraak maakt, er een ‘happy ending’ mogelijk is. (Handmatige seks met een hoogtepunt) Dit is een code om aan te geven dat het om erotische massage gaat. Sommige salons weigeren dit pertinent, maar individuele vrouwen zijn volgens de verhalen bereid om ‘dat’ wijzend op het geslachtsdeel te masseren.

Janssen en Bottenberg onderscheiden de volgende typen:

1. massagesalons met seksuele dienstverlening

2. het grijze circuit

3. professionele salons.

Groep 1: Massagesalons die verkapte seksbedrijven zijn. Deze salons doen geen enkele moeite om zich als professionele salons voor te doen. Er zijn douches en er hangen geen posters met medische informatie. De inrichting is zodanig dat de werkneemsters zich discreet met de klant kan terugtrekken. Ook de kleren en de schoenen die de masseuses dragen zijn niet die men van gediplomeerde masseuses verwacht. In sommige salons waar ‘special service’ wordt aangeboden moest de klant bij het binnenkomen het ondergoed uitdoen. In een van de salons hing er een bordje met de tekst ‘geen seksservice’.

Het grootste deel van de bij de onderzoekers bekende massagesalons maakte deel uit van het grijze segment. Er hingen medische posters en er lagen medische tijdschriften in de salons. Maar er was toiletpapier in de kamers en de kleding was navenant. De vrouwen flirtten met de klanten. De masseuses drongen vaak zelf op de happy ending aan en vroegen de eventuele partner om mee te doen.

Er zijn ook professionele salons. Men draagt er doktersjassen en er hangen diploma’s aan de muur. Men doet vaak aan andere medische dienstverlening en verkoopt ook kruiden. In de andere salons had volgens de eigenaar van een professionele salon, 99 procent geen diploma. De aard van de massage was in alle salons verschillend, van heel goed tot heel slecht. (Bottenberg en Janssen, 2012)

Voetmassage

Voetmassage

De vrouwen in de salons zijn voornamelijk afkomstig uit China, maar Bottenberg en Janssen troffen ook etnische Chinezen aan uit andere landen. De auteurs van het rapport maken geen melding van hele jonge meisjes. De meeste vrouwen zijn in de twintig, met een paar uitschieters naar 18 en 50. Er werken grofweg twee groepen: masseuses en studenten. De laatsten zijn op een studievisum naar Nederland gekomen. Hun ouders hadden meestal genoeg geld om voor hun reis en de papierwinkel te betalen. Zij verdienden wat bij in de salons omdat zij op grond van een dergelijk visum 10 uur per week mochten werken. Ze lijken echter vaker meer uren te werken dan is toegestaan, maar dat is moeilijk te bewijzen. Zij verkeren ook in een positie om seksuele handelingen te weigeren. Wanneer zij daar wel aan doen, lopen zij echter het gevaar hiermee te worden gechanteerd. Zij spreken allen Engels.

De tweede groep wordt gevormd door de masseuses, die vaak illegaal in Nederland verblijven. Zij spreken geen Engels en krijgen minder betaald dan de legale vrouwen. Ze lopen ook kans mishandeld te worden. Uit het onderzoek van Bottenberg en Janssen blijkt ook dat ze vaak moeten betalen voor papieren, leningen moeten afbetalen en niet allemaal vrijheid van beweging hebben. Hoewel ze wel naar buiten mochten, werd bijvoorbeeld vermeld dat ze in sommige gevallen alleen met zijn tweeën de deur uitmochten. Eén vrouw kon nergens anders in Nederland gaan werken, anders zou ze worden vermoord.

Er is een enorme concurrentiestrijd gaande in de wereld van de beautysalons. Zowel de studenten als de illegale masseuses verdienen weinig: 8-10 euro bruto voor een uur lichamelijk zware massage. En dan krijgen ze alleen betaald als er klanten zijn. Arbeidsrechtelijk is er dus van alles mis in de salons. Maar niet alleen op dit gebied. Ook valt te lezen in het onderzoek dat niet één salon de administratie op orde had en dat er flink met valse papieren en schijnconstructies werd gerommeld.

Bronnen

Sietske Altink